Het programma van Het Rughuis werkt!

De speciaal ontworpen behandeling voor chronische rugklachten heeft bij velen al tot positieve resultaten geleid.

Om het maximale uit de behandeling te halen richt de totaalaanpak van Het Rughuis zich op de mens als geheel.

Met hart en ziel de pijn te lijf

Het Rughuis is een gespecialiseerde (2e lijns) gezondheidszorg instelling. Het gaat met hart en ziel de pijn te lijf van mensen die lijden aan een complexe ernstige chronische rug-, bekken- en/of nekpijn stoornis. Het hanteert een gedragswetenschappelijke, individuele, intensieve en interdisciplinaire aanpak waar lichaam en geest hand in hand gaan. Daarom bestaat het team van behandelaren uit verschillende specialisten van diverse disciplines.

Bekijk hier onze informatie film

Ervaringen van Het Rughuis

Dhr. Meijdam

Er was eens... zo beginnen sprookjes en andere fantasievolle verhaaltjes. Italianen noemen dat een “Romanzetta” en alhoewel dit verhaal geheel vanuit een subjectief perspectief is geschreven is er een, objectief (door een ieder te controleren), wonder gebeurd.

Wonderen bestaan niet maar bij Het Rughuis weten ze dat gelukkig nog niet en om die reden en vanwege een ongemeen enthousiasme van de behandelende  “crew” kunnen zij de (rug)pijn te lijf gaan als geen ander. 

Eigenlijk moet je het zelf doen. Zij wijzen slechts de goede weg. Want de goede weg wijzen is een kunst, een zwemmer die niet goed kan zwemmen, spat en spettert om boven te blijven, hier leren ze je jezelf aan het water over te leveren dat je zal dragen.

Om kort te gaan, ik ben van mijn rugpijn verlost, na mijn traject dat ik heb doorlopen bij “Het Rughuis”. Zij trainen de spieren die rond de ruggengraat en bekken gesitueerd zijn. Leren je omgaan met je pijn en door je te leren waar je persoonlijke grenzen zijn kun je die gaan respecteren. 

Lyrica, Tramadol en paracetamol degene die ze slikt als snoepjes leert bij “Het Rughuis“ dat snoepen slecht voor je lijf is en dat er oplossingen zijn die ongelofelijk lijken maar niet zijn.

-Dhr. Meijdam

Jos Chantrel

En toen kwam Het Rughuis op mijn pad.

Mijn naam is Jos Chantrel, jeugdarts en 69 jaar.. In 2011 ging ik met pensioen. Genieten ho maar. Buiten het feit, dat ik vreselijk terugverlangde naar mijn werk, kreeg ik in 2012 ondraaglijke pijn in linker schouder en arm. Daarna veel rugklachten resulterend in 2015 in een kanaalstenose L4, L5, S1?

Na deze operatie bleef er een messcherpe pijn in het linker been bestaan. Tot overmaat van ramp kreeg ik ook weer hielspoor. Het was niet uit te houden. Ik kreeg door mijn collegae artsen geduld," mee leren leven" en pijnstillers voorgeschreven met als gevolg maagklachten. Het zitten ging moeilijk, maar ook het lopen was erg pijnlijk.

Ik zag het niet meer zitten en leek volkomen de weg kwijt te raken. Ik begon te vechten tegen mijn eigen lichaam en werd kwaad op al die spieren, waarvan ik de Latijnse namen 45 jaar geleden uit mijn hoofd had geleerd. Het was een gemene strijd, die ik fysiek en mentaal begon te verliezen. Wanhopig zocht ik naar hulp. Een dokter is ook maar een mens al denken veel mensen, dat je jezelf wel kan genezen.(“je bent toch arts nietwaar”).

Via het internet kwam Het Rughuis op mijn pad. Het concept sprak me wel aan. Begeleiding door een fysiotherapeut, een psycholoog en psycholoog psychosomatiek. Het betekende niet alleen fysieke, maar ook mentale hulp en een combinatie van beiden. Ik werd er bijna vrolijk van.

Na de intake bleef ik toch, misschien ook door mijn achtergrond als arts, wat sceptisch. Ik zou aan de andere zijde van het ‘bureau” moeten plaatsnemen en mij moeten overgeven aan 3 jonge mensen, die wel zouden weten hoe ik met deze vreselijke pijn moest omgaan, maar niet de pijn konden wegnemen ja ja? Het kon toch niet waar zijn, dat zij wel konden bereiken, wat al die collegae medici niet gelukt was.

Het was ook wel erg lang 5 maanden 3 keer per week. En zo dreunde het voort in mijn hoofd. Maar toch, Ik durfde geen papiertje meer van de grond te rapen en een fiets was een monsterlijk apparaat geworden.. Maar ik zocht weer kwaliteit van leven. En zo gaf ik mij over en kwam bij 3 behandelaars, 2 dames en een heer. Rosanne de psychologe, Vera de psychosomatiek en Milan de fysiotherapeut.

Al snel kreeg ik in de gaten, dat ik de medische terminologie als  L4,L5 en S2 uit mijn hoofd moest zetten. De spieren die zo slap waren als karton, moesten sterker worden. Milan ging geduldig met mij aan de slag met geheimzinnige rompapparatuur, gewichten, en de foam (bij mij bekend als een autowasmiddel, maar niet als massage rol).

En dan die fiets, de eerste keer stapte ik er moedig op voor een trapactie van 3 minuten. Ik wist niet of ik nu trots moest zijn op mezelf. Zeker niet toen ik een oudere heer naast mij langer dan 20 minuten in een straf tempo de trappers zag ronddraaien. Dat zou mij nooit lukken!!!

Vera vond van wel. En dan was het goed. Zij probeerde mij over de angst van het bewegen heen te praten. Zij lag naast mij, op haar eigen matje de ontspanning en ademhalingstechnieken bij te brengen. De rug recht houden en rustig doorademen ondanks de pijn. Zij besprak ook doelstellingen met mij. Wat wilde ik bereiken? Tja? Van Rosanne mocht ik wel denken, maar niet piekeren. ”Heeft geen zin”. Stap uit de vicieuze cirkel. Somberen over de toekomst is nutteloos... Geniet van de kleine dingen nu” 

Ik moest mijn hoofd leeg maken. Als momentum werd door haar bv het tandenpoetsen genoemd. "Denk dan even niets" Ik deed mijn uiterste best, tot ik helaas kiespijn kreeg en naar de tandarts moest. Ook deze tegenslagen begon ik te accepteren.

Door de oefeningen met mijn vriend Milan ging mijn spierkracht met de dag vooruit. Met al zijn geduld had hij mij zover gebracht. Ik liep en bewoog weer en nog met plezier ook. Op de fiets trapte ik zo een half uur en 10 km weg met zware versnelling. Misschien beter dan eerder genoemde collega oudere heer…

Het hele parcours gedurende 20 weken was soms zwaar geweest, met kuilen in de weg, vals plat, diepe dalen en hoge bergen, maar ik had mijn Ventoux bereikt. Al mijn doelstellingen besproken met Vera werden gehaald. Ik ging zelfs naar Noorwegen op vakantie.

Mijn hoofd werd rustig door Rosanne. De pijn is er nog wel, maar minder heftig en ik kan er beter mee omgaan. Nodig had ik begrip, steun, vriendelijkheid, vertrouwen en rust. Ik kreeg het. Hopelijk blijft deze sfeer in Het Rughuis bestaan, voor al die cliënten, die na mij, in hun wanhoop zullen aankloppen.

Het hele Rughuis van de baliemedewerksters tot alle hulpverleners op de vloer straalde die warmte uit. De tijd vloog voorbij. Maar mijn grote dank gaat toch vooral uit naar de 3 kanjers, die van een angsthaas en soms een wat sombere oude heer, weer een opgewekte Jos hebben gemaakt. Ik zal deze mensenmensen missen.

Nu moet ik alleen verder Als ik dan maar niet weer van het padje raak. En daarmee benoem ik gelijk de valkuil en het nadeel van Het Rughuis. Er komt namelijk helaas een einde aan hun begeleiding en ”Het Rughuis op mijn Pad”

Warme groet,

Jos Chantrel

mw. Luttgens

Na jarenlange beperkingen door rugklachten en bezoeken aan ziekenhuis/fysiotherapeuten ben ik in mei terecht gekomen bij het Rughuis Kerkrade. Nu, aan het einde van de behandeling, kan ik alleen maar zeggen dat ik het jammer vind dat het traject niet verlengd kan worden. Pijnvrij zal ik nooit zijn, maar ik heb een enorme vooruitgang geboekt, waardoor ik weer veel meer dingen kan doen.

Hartelijk dank aan het vriendelijke en deskundige personeel. Ik zal zeker iedereen met rugklachten Het Rughuis aanraden.

Lees meer ervaringen

Meer informatie over Het Rughuis en het programma?

Wenst u meer informatie over Het Rughuis en haar programma? Dat is mogelijk.

U kunt zich inschrijven voor een vrijblijvende informatie avond die iedere week in een van onze vestigingen plaatsvindt of u kunt naar een van onze inloop gelegenheden komen.

Bezoek onze informatie avond

Informatie voor de verwijzers

Bekijk hier onze informatie film

Meer informatie? 088 000 16 00